web counter

Stamboom
Familie Deplorez - De Potter

Naamsverklaring


Treffers 1 t/m 2 van 2     » Klikplaatjes-overzicht

   

 #   Klikplaatje   Beschrijving   Verbonden met 
1
<h2>De Potter</h2>

De Potter


De familie De Potter haar afkomst ligt in de Vlaamse Ardennen.
De naam De Potter komt reeds in de vroege middeleeuwen voor.
Tot zover hebben wij de link nog niet kunnen leggen.
Echter tot de 18e eeuw hebben wij onze afstamming kunnen bepalen.
De vroegste gegevens over familie De Potter die we hebben teruggevonden dateren van 1709 toen Stephanus De Potter huwde met Petronella Schollaert.
Het gezin woonde in Strijpen en had 13 kinderen.
Onze familie bleef lang in Zuid Oost Vlaanderen, maar in de 20e eeuw verspreidde onze familie zich over gans Vlaanderen en daarbuiten.
Er zijn afstammelingen van Stephanus in o.a. Anderlecht, Brugge, Brussel, Dilbeek, Etterbeek, Gent, Jette, Kortrijk, Charleroi, Fontaine L' …vŤque, Gosselies, Namen, ...
Vroeger had de familie De Potter een wapenschild.
De laatste visuele restanten zijn de voorbije jaren verdwenen.
Dat belet ons echter niet van onze zoektocht verder te zetten.
De familienaam De Potter wordt door F. Debrabandere in zijn "Woordenboek van de familienamen in BelgiŽ en Noord-Frankrijk" verklaard als:
1. Beroepsnaam van de potter: pottenbakker, potgieter.
2. Bijnaam voor een bijzonder zuinig iemand, die op zijn geld let.  
 
2
<h2>Deplorez</h2>

Deplorez


De wortels van de familie Deplorez liggen in de streek van Gent en Oosterzele
Onze stamvader Valentin Deplorť werd gevonden in de Duivelstraat in Gent op zondag 10 oktober 1815.
Hij was toen ongeveer 1 jaar oud.
Door de Burgerlijke Godshuizen werd hij voor opvoeding toegewezen aan familie De Keyser in de "meerlaanstraete in Baelegem".
In 1858 huwde hij in Scheldewindeke met Melania Roelandt.
Vermoedelijk stammen alle personen met de naam Deplorť of Deplorez van deze 2 personen af.
De familienaam Deplorez wordt door F. Debrabandere in zijn "Woordenboek van de familienamen in BelgiŽ en Noord-Frankrijk" verklaard als "misschien de plaatsnaam Pouvrai (Orne), met tussengeschoven -l-?
Maar aangezien het om een vondelingennaam gaat, is deze verklaring niet zeker.
De naamgeving van vondelingen staat vaak in verband met de omstandigheden van het vondelingschap, typische vondelingennamen zijn Kerkstoel (in de kerk neergelegd), Aendenboom (gevonden bij een boom) e.d.
Het aantal vondelingen was in BelgiŽ het grootst in het begin van de negentiende eeuw.
Ter illustratie: in 1831 worden in BelgiŽ 515 kinderen ten vondeling gelegd, nog eens 106 worden achtergelaten (waarbij de ouders wel bekend zijn).
Moeders legden vaak een herkenning- of vondelingenteken bij het kind.
Op die manier kon de moeder het kind terug gaan opeisen, moest haar situatie ooit verbeteren.
Spijtig genoeg bleef dat een uitzondering, slechts 7 procent van de vondelingen werd weer opgeŽist.
Vroeger werden baby's vooral in de winter te vondeling gelegd, wanneer arme gezinnen het nog moeilijker hadden.
Het waren vaak bastaarden of arme kinderen die scheef bekeken werden en die ze zo rap mogelijk op het platteland probeerden te krijgen om de stiel te leren.
Een makkelijk leven stond de vondelingen niet te wachten.
Tot hun 6 jaar worden ze bij een plattelandsvoedster ondergebracht, van 6 tot 12 bij een landbouwersgezin of ambachtsman.
De pleeggezinnen krijgen hiervoor een vergoeding.
Vanaf 12 jaar wordt de vondeling als zelfstandig beschouwd en moet hij of zij werken, meestal als meid of knecht.
Als ze de leeftijd van 12 halen tenminste, de helft van de vondelingen sterft voor hun twaalfde.